Plymouth Concord
![]() 1951 Plymouth Concord Coupe | |||
Producent | Plymouth | ||
---|---|---|---|
Zaprezentowany | Grudzień 1950 | ||
Okres produkcji | 1950–1952 | ||
Miejsce produkcji |
| ||
Poprzednik | Plymouth Deluxe | ||
Następca | Plymouth Cambridge Plymouth Plaza | ||
Dane techniczne | |||
Segment | pełnowymiarowy | ||
Typy nadwozia | 2-drzwiowe coupé | ||
Silniki | Benzynowy: | ||
Skrzynia biegów | 3-biegowa mechaniczna | ||
Napęd | |||
Długość | 4780 mm | ||
Szerokość | 1849 mm | ||
Wysokość | 1595 mm | ||
Rozstaw osi | 2819 mm | ||
Masa własna | 1324–1444 kg (1951) | ||
Zbiornik paliwa | 64 l | ||
Liczba miejsc | 3-6 | ||
Dane dodatkowe | |||
Modele bliźniacze | Dodge Kingsway | ||
Pokrewne | Plymouth Cranbrook | ||
Konkurencja | Ford DeLuxe | ||
|
Plymouth Concord – samochód osobowy klasy pełnowymiarowej, niższego segmentu cenowego, produkowany pod amerykańską marką Plymouth w latach 1950–1952.
Stanowił najtańszy model z gamy samochodów Plymouth w tym okresie. Dostępny jako 2-drzwiowe coupé, 2-drzwiowy sedan oraz kombi. Do napędu używano benzynowego silnika R6 o pojemności 3,6 litra, a napęd przenoszony był na oś tylną.
Historia modelu
Model 1951
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6b/1951_Plymouth_%284103864220%29.jpg/240px-1951_Plymouth_%284103864220%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/1951_Plymouth_%284103105129%29.jpg/240px-1951_Plymouth_%284103105129%29.jpg)
Samochody Plymouth na rok 1951 zostały zaprezentowane w grudniu 1950, po raz pierwszy otrzymując nazwy własne zamiast określeń opisowych: Concord, Cambridge i Cranbrook[1]. Wszystkie trzy modele opierały się na tej samej konstrukcji, lecz Concord, o kodzie fabrycznym P22, miał krótszy rozstaw osi od pozostałych – 282 cm (111 cali), będąc w tym zakresie następcą części odmian poprzedniego modelu DeLuxe (P19)[2]. Obejmował najtańsze wersje osobowe: trzymiejscowe dwudrzwiowe coupé (three passenger coupe) oraz sześciomiejscowy dwudrzwiowy sedan (two door sedan), ale także dwie odmiany trzydrzwiowego kombi: Suburban i Savoy, które były jedynymi kombi w gamie Plymoutha[3][4]. Dwudrzwiowy sedan miał nadwozie o profilu fastback, podobnie jak poprzednik[5]. Następcą odmian samochodu Plymouth DeLuxe o dłuższym rozstawie osi (P20) był natomiast Cambridge[2]. Plymouth był przy tym popularną marką koncernu Chryslera, produkującą najtańsze pełnowymiarowe samochody (full-size) – segmentu dominującego wówczas na rynku amerykańskim, konkurując bezpośrednio z Fordem i Chevroletem[6].
Konstrukcja samochodu nie była nowa, lecz stanowiła przestylizowany, od początku mało nowoczesny wizualnie model z 1949 roku[3]. Zmiany stylistyczne w stosunku do poprzedniego modelu były niewielkie i głównie dotyczyły przedniej części, w której obniżono i spłaszczono wystającą maskę, ze złagodzonymi przejściami z błotnikami[3]. Całe nadwozie było o 3,5 cm niższe[2]. Zastosowano nową niższą i szerszą atrapę chłodnicy, którą tworzyły trzy poziome belki ze stali nierdzewnej[3]. Górna, wygięta, stanowiła obramowanie atrapy od góry i z boków, gdzie były na niej umieszczone prostokątne światła postojowe[7]. Dwie niższe belki były połączone trzema pionowymi żebrami, a przedłużenie zewnętrznych żeber stanowiły kły masywnego zderzaka[7]. Nad atrapą na nosie maski był metalowy pas z napisem Plymouth, powyżej emblemat w formie tarczy z żaglowcem „Mayflower” (związanym z miastem Plymouth), a na górze maski ozdoba w formie stylizowanego żaglowca rozcinającego fale[7]. Boczne ozdoby, wspólne dla całej gamy Plymoutha, stanowiły listwy na błotnikach przednich (z nazwą modelu ponad nimi) i na błotnikach tylnych[3]. Nowo zaprojektowana i całkowicie zmieniona była deska przyrządów[8]. W modelu coupe za trzyosobową kanapą znajdowało się dodatkowe miejsce bagażowe, predestynujące go dla sprzedawców obwoźnych[4]. Wersja kombi miała płaską przestrzeń bagażową o długości 106 cm lub 169 cm przy złożonym oparciu tylnej kanapy, a klapa tylna była dwudzielna, otwierana w dół i do góry[4].
Silnik pozostał z poprzedniego modelu: 6-cylindrowy rzędowy, dolnozaworowy, benzynowy, o pojemności 3,57 l (217,8 cali sześciennych), osiągający moc 97 KM, połączony z trzybiegową manualną skrzynią biegów[3]. Był to zarazem jedyny silnik wszystkich modeli Plymoutha. Silnik napędzał tylne koła przez most napędowy. Opony miały rozmiar 6,40×15[3]. Opcjonalnym wyposażeniem były m.in. radio i elektryczny zegar[3].
Wyprodukowano 91 322 samochody 1951 rocznika, co stanowiło tylko 15,3% sprzedaży marki[3]. Ceny bazowe wynosiły od 1537 dolarów za coupe i 1673 dolarów za sedan do 2064 za kombi Suburban i 2182 za kombi Savoy[3]. Kombi Savoy różniło się lepszym wykończeniem wnętrza, a zewnątrz chromowanymi obwódkami wokół szyb zamiast gumowych i chromowanymi przednimi osłonami tylnych błotników[3].
Samochody Plymouth były używane też w sporcie samochodowym – w 1951 roku w wyścigach serii NASCAR uczestniczyły 52 Plymouthy (więcej było jedynie Fordów), które z powodzeniem nawiązywały walkę z dominującymi mocniejszymi samochodami Oldsmobile i Hudson Hornet. Pomimo tylko dwóch zwycięstw, dzięki dobrym dalszym miejscom, uplasowały się na drugim miejscu w klasyfikacji ogólnej za Oldsmobile[7].
Samochody Plymouth Concord były produkowane w Kanadzie również ze zmienionymi atrapami chłodnicy, ozdobami i detalami jako Dodge Kingsway na rynek kanadyjski i inne rynki eksportowe oraz jako DeSoto Diplomat na eksport[9].
Model 1952
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Plymouth_For_Sale_%2824265648060%29.jpg/240px-Plymouth_For_Sale_%2824265648060%29.jpg)
Na 1952 rok Plymouth planował wprowadzenie całkiem nowego samochodu, lecz uniemożliwiły to ograniczenia materiałowe związane z wojną koreańską i w konsekwencji nadal produkowano ten sam nieznacznie zmieniony model[7]. Zmiany stylistyczne były minimalne, obejmowały głównie ozdoby na masce i bagażniku[10]. Emblemat na masce z wizerunkiem żaglowca był teraz okrągły, zmieniła się też forma ozdoby na bardziej przypominającą żaglowiec, bez fal[11]. Drobną zmianą z boku były nazwy modeli na błotniku zapisane metalowymi literami pisanymi w miejsce bezszeryfowych kapitalików[11]. Jako opcja pojawiły się barwione szyby Solex[10]. W zakresie mechanicznym wprowadzono opcjonalny nadbieg do skrzyni biegów, zwiększający ekonomikę jazdy na trasie (za 102 dolary)[10].
Wyprodukowano 48 592 samochodów tego rocznika[10]. Ceny bazowe wzrosły w niewielkim stopniu, wynosząc od 1601 dolarów za coupe do 2273 za kombi Savoy[10]. Łącznie przez dwa lata produkcji powstało 76 520 najpopularniejszych odmian kombi, 49 139 sedanów i 14 255 trzymiejscowych coupe[10].
Na kolejny 1953 rok modelowy, wraz z opracowaniem nowej konstrukcji samochodu, Plymouth zrezygnował z modelu Concord, włączając trzymiejscowe coupe i kombi Suburban do gamy modelu Cambridge, a kombi Savoy do gamy wyższego modelu Cranbrook[12].
W 1952 roku samochody Plymouth zajęły trzecie miejsce w klasyfikacji wyścigów NASCAR, za Hudsonem Hornetem i Oldsmobile[5].
Dane techniczne (1951 rok)
Napęd:
- Silnik: gaźnikowy, R6, dolnozaworowy, chłodzony cieczą, umieszczony podłużnie z przodu, napędzający koła tylne[8]
- Pojemność skokowa: 217,8 cali sześciennych (ok. 3569 cm³)[3]
- Średnica cylindra × skok tłoka: 3¼" × 4⅜" (ok. 83 × 111 mm)[8]
- Moc maksymalna: 97 KM przy 3600 obr./min[8]
- Stopień sprężania: 7:1[8]
- Skrzynia przekładniowa mechaniczna 3-biegowa z biegiem wstecznym, II i III bieg zsynchronizowane[8]
- Sprzęgło: jednotarczowe, suche[8]
- Przekładnia główna: hipoidalna, o przełożeniu 3,9:1[8]
- Instalacja elektryczna: 6 V[8]
- Zapłon: elektryczny, kluczykowy[8]
Układ jezdny:
- Podwozie: spawana rama nośna konstrukcji skrzynkowej[8]
- Zawieszenie przednie: niezależne, resorowane sprężynami[8]
- Zawieszenie tylne: sztywna oś na podłużnych resorach półeliptycznych, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne[8]
- Hamulce przednie i tylne bębnowe hydrauliczne[8]
- Ogumienie: diagonalne o wymiarach 6,40×15[3]
Dane eksploatacyjne:
- Prędkość maksymalna: 135 km/h (84 mph) (1952)[5]
Przypisy
- ↑ Flory 2008 ↓, s. 61-384.
- ↑ a b c Flory 2008 ↓, s. 308-309, 381-384.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Flory 2008 ↓, s. 381-384.
- ↑ a b c Plymouth. Concord Cambridge Cranbrook, Plymouth Division of Chrysler Corporation, 1951 .
- ↑ a b c The Plymouth Cranbrook, Cambridge, and Concord cars, 1951-1954. allpar.com. [dostęp 2010-12-10]. (ang.).
- ↑ Flory 2008 ↓, s. 11, 466.
- ↑ a b c d e Jim Benjaminson: Plymouth cars of 1951: The Year that Almost Wasn’t. allpar.com. [dostęp 2020-04-25]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Plymouth Cranbrook Cambridge Concord..., Plymouth Division of Chrysler Corporation, 1951 .
- ↑ A Plymouth By Any Other Name: Branding Exported Chryslers, 1932-1972. allpar.com. [dostęp 2020-05-07]. (ang.).
- ↑ a b c d e f Flory 2008 ↓, s. 456-459.
- ↑ a b Jim Benjaminson: Plymouth cars for 1952: Subtle Changes Before the All-New '53. allpar.com. [dostęp 2020-04-25]. (ang.).
- ↑ Flory 2008 ↓, s. 532-534.
Bibliografia
- The Plymouth Cranbrook, Cambridge, and Concord cars, 1951-1954. allpar.com. [dostęp 2020-04-25]. (ang.).
- Jim Benjaminson: Plymouth cars of 1951: The Year that Almost Wasn’t. allpar.com. [dostęp 2020-04-25]. (ang.).
- J. "Kelly" Flory: American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2008. ISBN 978-0-7864-3229-5. (ang.).