SU-76I
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Typ pojazdu | |
Trakcja | gąsienicowa |
Załoga | 4 osoby |
Historia | |
Produkcja | 1943 |
Wycofanie | 1944 |
Dane techniczne | |
Silnik | 12-cylindrowy silnik gaźnikowy Maybach HL120 TRM o mocy 265 KM przy 2600 obr./min |
Poj. zb. paliwa | 300 l |
Pancerz | stalowy, 10-60 mm |
Długość | 6,3 m |
Szerokość | 2,91 m |
Wysokość | 2,38 m |
Prześwit | 0,35 m |
Nacisk jedn. | 1 kg/cm² |
Osiągi | |
Prędkość | 50 km/h |
Zasięg pojazdu | 180 km |
Pokonywanie przeszkód | |
Brody (głęb.) | 0,8 m |
Rowy (szer.) | 2,2 m |
Ściany (wys.) | 0,6 m |
Kąt podjazdu | 30° |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
1 x armata F-34 lub ZiS-5 kalibru 76,2 mm (98 nab.) | |
Wyposażenie | |
radiostacja 9R, telefon wewnętrzny TPU-3 |
SU-76I – działo pancerne powstałe w 1943 roku na podwoziu niemieckiego czołgu średniego Pz.Kpfw. III. Ausf. H/J. Duża liczba tych czołgów została zdobyta przez Armię Czerwoną i postanowiono przystosować je w możliwie prosty sposób do radzieckiej armaty 76,2 mm F-34 lub ZiS-5. Dokonano tego, montując pancerny przedział bojowy na niezmienionym podwoziu czołgu. Pancerz przedni miał grubość 50-60 mm, boczny 30 mm, tylny 25 mm. SU-76I miały czteroosobową załogę i mogły zabierać 98 pocisków do działa. Poza działem uzbrojenie składało się z broni osobistej załogi i granatów ręcznych. Wyprodukowano łącznie około 200 sztuk, ważących 22 tony i rozwijających prędkość do 45 km/h. Do dnia dzisiejszego jeden z egzemplarzy pełni funkcję pomnika w miejscowości Sarny na Ukrainie.
Bibliografia
- Tomasz Wachowski. Działo samobieżne SU-76I. „Nowa Technika Wojskowa”. 2003. nr 11. s. str. 65-67. ISSN 1230-1655.
- p
- d
- e
Czołgi lekkie | |
---|---|
Czołgi średnie | |
Czołgi ciężkie | |
Działa samobieżne | |
Samochody pancerne | |
Samochody ciężarowe | |
Ciągniki artyleryjskie |
|
Samochody osobowe i motocykle | |
Inne pojazdy | |
Prototypy i pojazdy doświadczalne |