Bitwa pod Wesołówką
II wojna światowa | |||
Czas | 30 lipca 1944 | ||
---|---|---|---|
Miejsce | Wesołówka | ||
Terytorium | Polska pod okupacją III Rzeszy (Generalne Gubernatorstwo) | ||
Przyczyna | akcja Burza | ||
Wynik | rozbicie batalionu AK | ||
Strony konfliktu | |||
| |||
Dowódcy | |||
| |||
Siły | |||
| |||
Straty | |||
| |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
![]() |
Bitwa pod Wesołówką – starcie zbrojne mające miejsce 30 lipca 1944 w rejonie wsi Wesołówka, zakończone porażką oddziału partyzanckiego Armii Krajowej w bitwie z 18 Dywizją Artylerii armii niemieckiej.
Uczestniczący w bitwie I batalion „Sandomierz” został utworzony przez podobwód Sandomierz AK w ramach przygotowania do akcji „Burza”. Dowodził nim kpt. Ignacy Zarobkiewicz ps. Swojak[1]. Batalion był częścią 2 Pułku Piechoty Legionów AK wchodzącego w skład odtwarzanej 2 Dywizji Piechoty Legionów AK „Pogoń”.
Koncentrację I batalionu wyznaczono na dzień 26 lipca 1944 w rejonie młyna wodnego w Pęczynach. Składał się on z 3 kompanii piechoty, 21-osobowego plutonu Batalionów Chłopskich i 17-osobowego plutonu Narodowych Sił Zbrojnych. Łącznie liczył ok. 180–200 żołnierzy, z czego 50% uzbrojonych było w 1 ckm, 2 lkm, 1 rkm, 7 stenów, 35 karabinów, kilkadziesiąt pistoletów, 2 piaty i 50 granatów.
Do bitwy wspomnianego oddziału partyzanckiego (batalionu) dowodzonego przez kpt. Ignacy Zarobkiewicz przeciw 18 Dywizji Artylerii Wehrmachtu wspieranej przez oddziały żandarmerii z Sandomierza doszło 30 lipca 1944 w rejonie wsi Wesołówka. W jej wyniku oddział partyzancki został rozbity. W czasie walk poległo 60 partyzantów, w tym 4 nastoletnie łączniczki i sanitariuszki[2].
W sprawie obciążania winą kpt. Zarobkiewicza za porażkę w bitwie żołnierz AK Piotr Sierant wyraził się następująco: Zarzuty wydają się bezpodstawne. Kpt. Swojak nie był oficerem bez doświadczenia bojowego. Przeszedł chlubnie kampanie wrześniową w składzie 7 Pułku Piechoty. Był odważny, co podkreślają jego podkomendni. Zachował dostateczną czujność co jego ludzi uratowało od gorszych następstw. Batalion został rozbity, ponieważ na skutek nieprzewidzianych okoliczności znalazł się w obliczu wielokrotnie liczniejszego przeciwnika, bez możliwości swobodnego manewru z braku osłony i wsparcia broni ciężkiej. Uległ wskutek przewagi ogniowej, liczebnej i pod wzgledem doświadczenia żołnierzy frontowych Wehrmachtu z elitarnego 42 Korpusu 1 Armii Pancernej[3].
Przypisy
- ↑ http://www.2ppleg.pl/?page=pododdzialy-pulku&id=3
- ↑ Krząstek i Tomczyk 1997 ↓, s. 69.
- ↑ https://przystanekhistoria.pl/pa2/teksty/96649,Kpt-Ignacy-Zarobkiewicz-dowodca-pokonany.html
Bibliografia
- Tadeusz Krząstek, Jerzy Tomczyk: W 55 rocznicę powstania Armii Krajowej. Warszawa: 1997. ISBN 978-83-86268-63-4.
- p
- d
- e
Inspektoraty |
|
---|---|
Obwody |
|
Podobwody | |
Dywizje i pułki |
|
Dowódcy |
|
Inne |
- p
- d
- e
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/67/Kotwica_symbol.svg/50px-Kotwica_symbol.svg.png)