Zala 421-20
![]() | |||
Dane podstawowe | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Producent | Zala Aero Group | ||
Typ | |||
Konstrukcja | kompozytowa | ||
Załoga | 0 | ||
Historia | |||
Data oblotu | 2015 | ||
Dane techniczne | |||
Napęd | silnik spalinowy Limbach L550E | ||
Wymiary | |||
Rozpiętość | 6,0 m | ||
Długość | 5,5 m | ||
Wysokość | 1,0 m | ||
Masa | |||
Użyteczna | 50 kg | ||
Startowa | 200 kg | ||
Osiągi | |||
Prędkość maks. | 220 km/h | ||
Prędkość minimalna | 90 km/h | ||
Pułap | 5000 m | ||
Zasięg | 120 km | ||
Promień działania | 50 km | ||
Długotrwałość lotu | 6-8 h | ||
Dane operacyjne | |||
Użytkownicy | |||
Rosja | |||
|
Zala 421-20 – rosyjski dron opracowany przez firmę Zala Aero Group.
Historia
Prace konstrukcyjne zostały wdrożone w 2008 r. Dron jest ulepszeniem wcześniejszej konstrukcji – Zala 421-09. W nowej maszynie konstruktorzy zadbali o znacznie zwiększenie jego możliwości[1].
Dron został opracowany do długotrwałego monitoringu obiektów znajdujących się w trudno dostępnych miejscach, ochrony granic i instalacji naftowych tj. rurociągi naftowe i gazowe oraz do monitoringu miejsc objętych klęskami żywiołowymi, np. pożarami i powodziami. Dodatkowo może służyć do transportu towarów w trudno dostępne miejsca. Jako wyposażenie może przenosić sprzęt wideo działający w zakresie pasma widzialnego i podczerwieni. W trakcie lotu dron korzysta z nawigacji GPS/GLONASS[2]. Dron może zostać wykorzystany do laserowego wskazywania celów samolotom szturmowym oraz zbierania danych z pola walki w czasie rzeczywistym i przesyłania ich do naziemnych punktów kontrolnych w celu dalszej interpretacji[3].
Ma możliwość przenoszenia 50 kg ładunku użytecznego, z czego 30 kg może być przenoszone w dwóch kontenerach zdolnych do lotu szybowcowego. Po zrzucie z 3000 m kontenery są zdolne do wykonania lotu na odległość 25 km. Oblot konstrukcji został zaplanowany na 2011 r.[4] Testy fabryczne trwały jeszcze w 2012 r.[5] Oblot drona nastąpił prawdopodobnie w 2015 r.[3] Dron był prezentowany publicznie w 2019 r. podczas Międzynarodowego Salonu Lotniczo-Kosmicznego w Żukowskim[6]. Zala 421-20 jest w pełni kompatybilny z innymi konstrukcjami Zala, co co jest możliwe dzięki stworzeniu przez producenta własnego systemu o nazwie ZANET[7].
Konstrukcja
Zala 421-20 jest zbudowany w układzie górnopłata. Gondola kadłubowa w przedniej części mieści komory na ładunek użyteczny, zakończona jest silnikiem napędzającym pchające śmigło. Jest połączona z płatem o obrysie prostokątnym, które zawiera zbiorniki paliwa. Z płatem połączone są belki ogonowe zakończone statecznikami pionowymi. Statecznik poziomy jest jednoczęściowy, łączy stateczniki pionowe. Podwozie stałe, trójpunktowe z kółkiem przednim[3].
Przypisy
- ↑ ZALA AERO Unveils ZALA 421-20. Space Media Network. [dostęp 2023-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-21)]. (ang.).
- ↑ Беспилотник самолетного типа ZALA 421-20. ZALA AERO. [dostęp 2023-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-07)]. (ros.).
- ↑ a b c ZALA 421-20. Military Factory. [dostęp 2023-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-05-30)]. (ros.).
- ↑ Полномасштабные испытания беспилотника ZALA-421-20 начнутся в 2011 году. Новости ВПК. [dostęp 2023-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-07)]. (ros.).
- ↑ В России создается беспилотник взлетным весом около 200 кг. Интерфакс. [dostęp 2023-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-19)]. (ros.).
- ↑ Российские беспилотники на авиасалоне МАКС-2019 (мини-обзор). dzen.ru. [dostęp 2023-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-08)]. (ros.).
- ↑ Беспилотное воздушное судно ZALA 421-20. ZALA AERO GROUP. [dostęp 2023-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-24)]. (ros.).
- p
- d
- e